اجتماعی

مراقبت های سلامتی باید از بطن جامعه آغاز شود

مراقبت های سلامتی باید از بطن جامعه آغاز شود. امروزه سلامت به معنی رفاه کامل جسمی، ذهنی و اجتماعی می باشد که تحقق این امر در گروی پرداختن به مراقبت های سلامتی از بطن جامعه به عنوان  رویکردی نو در ارتقای سلامت است. با توجه به روند سالمند شدن جامعه ی ایران، این موضوع از اهمیت ویژه ای برخوردار است و از جمله مقولاتی است که با برنامه های آموزشی و ارتقای سلامت جامعه رابطه ی مستقیم دارد. زمانی که افراد آگاهانه و هدفدار برای حفظ سلامتی و تندرستی خود و اعضای خانواده شان به کارهای مراقبتی می پردازند، سلامت کل جامعه تحت تاثیر مثبت قرار خواهد گرفت.

ارتقای سلامت، اصلاح شیوه ی زندگی، پیشگیری از بیماری ها، حفظ سلامت و در نهایت درمان بیماری می تواند یک جامعه ایمن از لحاظ مراقبت های بهداشتی ایجاد نماید. البته پرداختن به این امور ، هرگز جایگزین مراقبت های تخصصی نبوده و نیست، بلکه به عنوان یک مکمل در راستای پیشبرد اهداف نظام سلامت کشورهاست.

در کشورهای توسعه یافته ، تعداد زیادی از مطالعات و تحقیقات علمی با بکارگیری روش های گوناگون نشان داده اند که مراقبت های سلامتی توسط اشخاص و بطور خود جوش ، مهم ترین شکل مراقبت اولیه است و بطور قابل توجهی هزینه های درمانی کشورها را کاهش می دهد و آمارها نشان می دهند که 65 تا 85 درصد همه ی مراقبت های سلامتی به وسیله خود شخص و خانواده اش، بدون دخالت متخصصین اعمال می شود. بطور مثال در کشور انگلستان با حمایت از خود مراقبتی، ویزیت پزشکان عمومی تا 40 درصد و ویزیت های سرپایی تا هفده درصد کاهش یافت، میزان بستری در بیمارستان ها به نصف کاهش یافت و در آمار دریافت دارو نیز کاهش چشمگیری اتفاق افتاد.

خود مراقبتی و پیشگیری
خود مراقبتی و پیشگیری

بنابراین آنچه ضرورت تقویت این امر را بیش از قبل می نماید، شرایط و زیر ساخت هایی است که منجر به توانمند سازی افراد و جامعه برای خود مراقبتی می باشد. آموزش های لازم در رده های مختلف سنی بالاخص از پایه، توسعه سرمایه اجتماعی و مشارکت مردم ، تربیت متخصصین این حوزه برای حمایت هر چه بیشتر، خدمات مشاوره ای در دسترس و با کیفیت، مهارت های آموزشی و شیوه های زندگی سالم ، همگی از جمله مواردی هستند که می توان مورد توجه قرار داد.

متاسفانه بررسی نظام سلامت کشور، حاکی از کم توجهی عمومی در جامعه و مسئولان به موضوع آموزش و پیشگیری و خود مراقبتی در سطوح مختلف است و با وجود تقدم پیشگیری بر درمان ، تنها 25 درصد منابع سلامت به امر پیشگیری اختصاص داده شده است. تصمیم گیران نظام سلامت در سطوح مختلف خواسته یا ناخواسته ترجیح می دهند، انرژی و منابع را برای درمان بیماران صرف نمایند. اشاعه ی باور غلط که مردم نیز تا بیمار نشوند، برای سلامت خود خرج نمی کنند، نیز به تبع آن در جامعه اتفاق افتاده است. اما بی شک باید نوع نگاه ها به پدیده ی خود مراقبتی تغییر یافته و سلامت را آنگونه که کشورهای موفق در حوزه سلامت تعریف کرده اند، پذیرفت. زیرا مطمئنا درمان صدها و شاید هزاران برابر پرخرج تر از پیشگیریست.

مطالب مذکور به وضوح نشان می دهد که خود مراقبتی جز لاینفک تمام سطوح مراقبت بهداشتی اولیه و تخصصی بوده و با اندکی تسهیل و اختصاص بودجه های کافی در روند اجرای خود مراقبتی، می توان گام های موثری نه تنها در بهبود وضعیت سلامت افراد جامعه ، بلکه در وضعیت اقتصادی و اجتماعی برداشت.

خوشدل – کارشناس اجتماعی

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن