نزدیک به نیم قرن، نام، یاد و حضور پربرکت او با ثانیهها، روزها و لحظههای این شهر گره خورده بود. امروز تهران، یتیمتر و غریبتر از هر زمان دیگری، زیر چتر آسمانی ابری از اندوه، آخرین قدمهای رهبر و مراد خویش را بدرقه کرد. ۴۷ سال پس از طلوع آن خورشید راهنما در دل این شهر، امروز تهران باید در فراق آقای مهربانی بسوزد؛ مردی که سنگ صبور امت بود و پدر دلسوز تکتک خانههای این مرز و بوم.
جادههای منتهی به پایتخت از روزهای قبل گواهی میدادند که این تشییع، مرزهای جغرافیایی را در هم نوردیده است. نهتنها تهرانیها، بلکه صدها هزار نفر از اقصی نقاط ایران سرافراز، از روستاهای دورافتاده تا شهرهای مرزی و حتی دلدادگانی از سراسر جهان و کشورهای مختلف، خود را به پایتخت رسانده بودند تا در این بدرقه تاریخی شریک باشند. خیابانهای پایتخت، از دماوند در دوردستهای شرق تا امتداد بیکران غرب در بزرگراه لشکری و محدوده ایرانخودرو، در این روز رودخانهای خروشان از انسانهایی بود که در بهت و ناباوری، گام برمیداشتند. چشمان تر و دلهای سوخته مردم سوگوار، گواهی میداد که پیوند میان این ملت و رهبرشان، فراتر از سیاست و فراتر از قوانین رایج دنیا، پیوندی از جنس عشق، ایمان و خانواده بود.
حماسهای خانوادگی از جنس وفاداری؛ از نوزادان در آغوش تا سپیدمویان دردمند
تصویر امروز تهران، تصویر یک ملت بود در مقیاسی بیمرز. تشییع پیکر مطهر مجاهد شهید، حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای (قدسالله نفسالزکیه) به همراه شهدای همراهشان از بیت شریف و یاران دلسوز، میعادگاه نسلها بود. نوزادانی که در آغوش مادران پناه گرفته بودند، خردسالانی که با پیشانیبندهای سرخ، پرچمهای کوچک را در دست فشرده بودند، جوانانی که شانههایشان از هقهق گریه میلرزید و پیرمردان و سپیدمویانی که عصازنان، گامهای خسته خود را به این اقیانوس بیکران پیوند میزدند.این وداع جانسوز که پس از دو روز بیپایان در مصلای بزرگ امام خمینی (ره) رقم خورد، رویدادی فراتر از جغرافیای یک کشور بود. جهان با حیرت و ناباوری به این حجم از عشق و دلدادگی مینگریست؛ تصویر ملتی که خسته نمیشود، که با هر ضربه محکمتر میایستد و در اوج غم، شکوه و صلابت خود را حفظ میکند. مصلای تهران در روزهای ۱۳ و ۱۴ تیرماه، معراجگاهی بود که مردمانش با اشک چشم، غبار راه شستند و با آرمانهای والای انقلاب تجدید میثاقی دوباره کردند.
ازدحام بیسابقه و عذرخواهی مسئولان؛ اقیانوسی که راه را بر خودروی پیکرها بست
طوفان حضور مردم بهقدری سهمگین و بیسابقه بود که تمام برنامهریزیهای اولیه را تحتالشعاع قرار داد. اقیانوس خروشان جمعیت چند میلیونی که از نخستین ساعات بامداد در مسیر تشییع موج میزد، چنان فشرده و متراکم بود که حرکت هرگونه وسیله نقلیه را ناممکن میساخت.
مسئولان برگزاری مراسم با صدور اطلاعیهها و بیانیههای متعدد، ضمن پوزش و عذرخواهی صمیمانه از پیشگاه ملت عزادار، اعلام کردند که به دلیل تراکم فوقالعاده جمعیت در ابتدای مسیر و برای حفظ جان تشییعکنندگان انبوه، امکان ورود خودروی حامل پیکر مطهر امام شهید به بخشهای نخستین مسیر وجود نداشت. سرانجام پس از ساعتها انتظار و بازگشایی مسیرها با سختی فراوان، خودروی حامل پیکرهای شهدا تازه از بعد از میدان انقلاب توانست به این اقیانوس بیکران انسانی ملحق شود و در آغوش گرم و پر از اشک مردم قرار گیرد؛ رخدادی بینظیر که بار دیگر عمق دلبستگی بیحدومرز مردم به رهبر محبوبشان را به تصویر کشید.
طنین یکصدای انتقام، انتقام؛ شعار سرخ مرگ بر آمریکا و اسرائیل
در میان هقهق گریهها و سوز دلهای روان، صوتی واحد و کوبنده سقف آسمان تهران را میشکافت. گویی کل جهان به تماشا ایستاده بود تا غرش ملتی خشمگین را بشنود. فریاد استکبارستیزی تشییعکنندگان، لرزه بر اندام دشمنان افکند. مردم، یکصدا و همنوا، فریاد انتقام، انتقام سر میدادند. این فریاد رعدآسا، پاسخی قاطع به جنایت ددمنشانه آمریکا و اسرائیل بود؛ درخواستی ملی و برخاسته از عمق جان که نشان میداد ملت ایران هرگز خون پاک رهبر مقتدر و مظلوم خود را پایمال نخواهد کرد.
شعار دندانشکن مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل نه یک شعار تشریفاتی، که بیانیه زنده و خروشان ملتی بود که خشم مقدس خود را در بدرقه پیکر پیر و مقتدای خود به رخ جهانیان میکشید. این خشم، امتداد همان راهی است که رهبر شهید ترسیم کرده بود؛ راه مقاومت، عزت و ایستادگی تا پای جان.
وداع با یار و آغاز سفر ابدی؛ قم، نجف، کربلا و آستان خورشید توس
دیروز تهران وظیفه سنگین خود را به پایان رساند و پس از سالها میزبانی شایسته، پیکر مطهر یار را راهی سفرهای بعدی کرد. امروز، سهشنبه ۱۶ تیرماه، قم مقدس، شهر قیام و فقاهت، آغوش خود را برای بدرقه این مجاهد نستوه خواهد گشود. روز چهارشنبه ۱۷ تیرماه، نجف اشرف و کربلای معلی، سرزمین خون و حماسه، میزبان رهبر شهید خواهند بود تا پیکر پاکش طوافکنان در حرمهای مطهر اهلبیت (ع) آرام گیرد و سرانجام روز پنجشنبه ۱۸ تیرماه، مشهد مقدس و حرم مطهر امام رضا (ع)، میزبان ابدی خادم باوفای اما رضا و رهبر عظیمالشان ملت ایران خواهد بود.دیروز تهران گریست، فردا قم و کربلا و نجف سینه چاک خواهند کرد، اما راه او و اندیشه سترگ او، تا ابد زنده و جاری خواهد ماند. این بدرقه تاریخی، نه پایان یک دوران، بلکه سرآغاز فصلی نوین از مقاومت و پیروزی در گام دوم انقلاب اسلامی است.
